ميگذرم از ميان رهگذران ،مات                                            مينگرم در نگاه رهگذران ،كور

اين همه اندوه در وجود و من ،لال                                        اين همه غوغاست در كنارم و من دور

ديگر در قلب من،نه عشق،نه احساس                                 ديگر در جان من ،نه شور ،نه فرياد

دشتم اما در او نه ناله مجنون                                            كوهم اما در او نه تيشه فرهاد

هيچ نه انگيزهاي،كه هيچم،پوچم                                        هيچ نه انديشه اي،كه سنگم، چوبم

همسفر قصه هاي تلخ غريبم                                             رهگذر كوچه هاي تنگ غروبم

ان همه خورشيد ها كه در من سوخت                                 چشمه ي اندوه شد ز چشم ترم ريخت

كاخ اميدي كه برده بودم تا ماه                                            اه كه اوار غم شد و بر سرم ريخت!!