هفت دو سه

723 — Thu, 18 Jun 2009 11:25:18 GMT

به دلیل مشکلات پیش آمده در بلاگفا به آدرس زیر رفته ام

http://jonbesh-s.blogspot.com/

به امید دیدار

پایان سال سیاه

723 — Wed, 18 Mar 2009 19:19:18 GMT

سال ۱۳۸۷ با طنز ها و پیام های کوتاهی همراه بود که اکثرا سوژه ای به نام محمود احمدی نژاد را یدک می کشیدند.در این میان این سال نیز مانند سال های گذشته و با بازگشت بیشتر به دهه شصتِ ذلت بار با مرگ و میر و کشتار و شکنجه هایی وحشیانه همراه بود.در آخرین جنایت امسال پیش از آغاز بهاری که از قبل شروعش بویی از بهار نداشت نام امیدرضا میرصیافی، وبلاگ‌نویس و روزنامه‌نگار در بلند گوی اوین شنیده شد.جنایتی که به مرگ او انجامیده بود.این وبلاگ نویس زندانی که از ماه گذشته برای تحمل دو سال و نیم زندان ایام محکومیت خود، راهی زندان اوین شده بود؛ صبح امروز به دلیل فشار روانی و عدم دریافت کمکهای پزشکی مورد نیاز با توجه به شرایط وخیم روحی خود راهی بهداری زندان شد، نامبرده ساعتی پیش جان خود را در زندان اوین از دست داد تا پرونده مرگهای مشکوک زندانیان تا آخرین روزهای سال 1387 نیز ادامه یابد.

امیدرضا میرصیافی وبلاگ‌نویس، روزنامه‌نگار و فعال فرهنگی بود که به خاطر درج عقایدش در وبلاگ به اتهامات توهین به مقامات و تبلیغ علیه نظام به دو سال و نیم زندان محکوم شده بود، وی پروندهی مفتوح دیگری در دادگاه عمومی استان تهران مبنی بر توهین به مقدسات را داشت که تاریخ برگزاری آن اردیبهشت ماه سال آینده اعلام گشته بود.این زندانی عقیدتی که از وضعیت جسمی و روحی مناسبی برخوردار نبود علیرغم دارا بودن شرایط مرخصی، هیچگاه به مرخصی استعلاجی اعزام نگردید.

گزارش ذیل در بر گیرنده مشاهدات دکتر حسام فیروزی ، پزشک و فعال حقوق بشر زندانی است که بعنوان یک متخصص و شاهد، فوت این زندانی عقیدتی را حاصل بی توجهی مسئولان زندان و کادر پزشکی می داند.

در حدود ساعت 12 ظهر خبردار شدم که امیدرضا میرصیافی حال خوبی ندارد به سراغ او رفتم و او را به بهداری داخل بند 7 زندان اوین، انتقال دادیم، من در آن بهداری برای‌اش لوله‌ی معده قرار دادم و معده‌ی او را شست‌وشو دادم، برای‌اش رگ گرفتم و اقدامات اولیه را انجام دادم. از پزشک آن‌جا درخواست کردم که داروی آتروپین برای او تجویز کند و داروی لینگر به او دهد ولی پزشک بهداری گفت که سرم یک‌سوم برای او کافی است و من را با توهین از اتاق بیرون کرد اما من هم‌چنان اصرار داشتم که این‌جا نمی‌توانید کاری انجام دهید و باید او را به بیمارستان بیرون مثل بیارستان لقمان، منتقل کنید چون وی به دلیل خوردن تعداد زیادی قرص پروپرانول با افت شدید فشار خون و کاهش تعداد ضربان قلب روبه‌رو شده بود و فشارش زیر 7 بود، اما پزشکان گفتند ما خودمان می‌دانیم باید چه کار انجام دهیم و من را از اتاق بیرون کردند.من باز پشت در بهداری ایستادم و مصرانه خواستم که او را به دلیل افت فشارخون و به دلیل این‌که بدن وی کاملا سرد شده بود، به بیمارستان لقمان منتقل کنند اما پزشکان بهداری زندان به من گفتند این مساله ارتباطی با شما ندارد و ما می‌دانیم چه کاری انجام دهیم. اما با اصرار بیش اندازه‌ی من او را به بهداری پایین زندان اوین منتقل کردند و از آن‌جا به بعد را دیگر من هیچ اطلاعی ندارم به دلیل این‌که به من اجازه‌ی‌هم‌راهی با وی را ندادند.نکته‌یی که مهم است این است که پزشکان زندان در ابتدا حتا سعی در گرفتن رگ و فشار خون امیدرضا را نداشتند و اقدامات اولیه را نیز با اصرار و پافشاری من انجام دادند. ان‌ها همه چیز را به عنوان تمارض محسوب می‌کنند. مسئولان زندان و پزشکان این‌جا برای جان زندانیان، کوچک‌ترین اهمیتی قایل نیستند.از نظر من که یک پزشک هستم امیدرضا میرصیافی دچار افسرده‌گی شدید بود و به هیچ وجه نمی‌توانست شرایط زندان را تحمل کند، حتا پرونده‌های پزشکی خود را مبنی بر دارا بودن افسرده‌گی شدید به پزشکان زندان ارائه داده بود، اما متاسفانه کوچک‌ترین توجهی به وی نشد.این واقعه کم‌کاری صددرصد پزشکی زندان است. او دچار مشکل افسرده‌گی شدید بود. من از وی خواسته بودم تا او به روان‌پزشک مراجعه کند ولی او پس از مراجعه به روان‌پزشک زندان، هیچ نتیجه‌یی ندید زیرا این روان‌پزشک برای کسی‌که فکر خودکشی داشته و چند بار اقدام به خودکشی نیز انجام داده بوده، فقط داروی آرام‌بخش تجویز کرده بود، در حالی‌که وی حتما نیاز به بستری شدن فوری داشت.

و در پایان اسامی زندانیان سیاسی

سیزده سیاه

723 — Fri, 27 Feb 2009 09:33:41 GMT

به عزیز فریدونی

سیزده سیاه

سیزده پیش از سیزده بدر

تنی مچاله میان طناب،دار،عشق و مرگ

تنی جامانده از زندگی

و شمع های شب قبل تشییع جنازه

که پایانی است بر خاطرات

بر دلتنگی

بر قرار

بی قراری

و فریاد

فریاد بودن

بودن بر خاک ، بودن در خاک

با خواندن سطرهایی از شعرت

و جاماندن بعضی سطرها

که به ذهن کسی خطور نکرد

سیزده سیاه

سیزده شیون

شیون انسان -شیون شعر

و جیغ آمبولانس

سیزده فریاد های

هی عزیز :

سی چِه ایچنه کِردی وَ خُت ککا

دلم تنگت شده است

تنگ تو،تنگ الکل،تنگ سیگار

تنگ شب نشینی هات

نداری هات

تنگ شعرهای تازه از زبانت که زنده است

رفتی

با آخرین شعر

بی ردیف و قافیه

با مرگی بی خورشید سیزدهِ سیاه

با شعرهایی که پشت سرت سرود می شوند

برای بازی های کودکانه

دار

خفگی های مدام

و وطنی که پژمرده است.

مرده است.

شبیه

برابری انسان شعر

723 — Fri, 13 Feb 2009 13:40:18 GMT

نبیسنده روی میز نبشته است نبشتار بعدی

از تراوشات ذهن کثیف من

کسی را بالا می آورد

سمت خانه ی سیاهِ

سیاهِ سیاه

امروز کثافت فرداست

و گرسنگی

عادت همیشگی

تیغی در دستان ماست

برنده تر از هر دوست

پرتاااااااااااااااااااااااااااب دیگری

در گلوی خود

عادت همیشگی

مرگ دیگری

نبیسنده کثیف تر از همیشه

کج نشسته است

مثل سگی که دوستش دارد

عشق

723 — Tue, 09 Sep 2008 21:03:59 GMT

دلم را بریدی

با گشنیزی

که از دست راستت بیرون کشیدی

بیچاره من

تو که دل نداشتی

مراسم بزرگداشت شاملو به خشونت کشيده شد

723 — Thu, 24 Jul 2008 18:34:18 GMT

در روز برگداشت احمد شاملو بر مزار او روی داد.

۱ - مراسم بزرگداشت شاملو به خشونت کشيده شد

۲ - نیروهای امنیتی مراسم بزرگداشت احمد شاملو را بر هم زدند

درخت

723 — Sat, 19 Jul 2008 07:32:27 GMT

هر درخت كه كاشته شود

درختان تازه اي كنارش مي رويند

و هر شاخه كه بميرد

مرگ تازه اي به دنبال دارد

با بويي خوش

كه شاخه ها را خورد مي كند

تا رخت از درخت بردارد.

درخت هر قدر هم پرتوان باشد

توان ترميم شكسته ها را ندارد

تنها مي تواند

شاخه ي تازه اي بروياند

تا مرگ شاخه هاي شكسته را از ياد ببرد.

دروغ گفتن به خود

723 — Wed, 16 Jul 2008 09:03:18 GMT

در پارک جنگلی باد پاییزی در حال وزیدن و بچه ها در بند گیر کرده بودند بی هوایی برای نفس کشیدن.آنچه ما را به ادامه ی زندگی وا می داشت حضور گرم گروهی بود که به واسطه ی بودن و یک هدف بودن ساعاتی از روز را با هم بودیم.

اگر جای خالی عزیز نبود حتمن عزیز ديگری جایش خالی بود و تنها می توانستیم راهمان را کمی کج کنیم. می توانستیم از قبرستان به بند برویم و یا بالعکس.اما آنچه در این ملاقات ها در شرایط جدید اتفاق می افتد تنها یک جور دیدن است و نه بیشتر.هیچ حادثه ای رخ نمی دهد نه در زبان و نه در زندگی.یعنی می توان گفت نه به شعر می رسیم نه به زندگی .(زندگی با سیاست ::: زندگی بی سیاست)

این دروغ گفتن است به خود / / / / / . . . و ماندن در تکرار و حرکت کردن در تکرار های مدام و هر از چند گاهی با یک تفریح و بیابانگردی به ظاهر شیرین می شود.همهی ی این ها را زمان مشخص می کند.چه زمانی از خواب بیدار شویم.چه زمانی بشاشیم.چه زمانی بنوشیم.چه زمانی بخوریم.چه زمانی عشقبازی کنیم.باقی هم اگر زمان اضافه داشتیم شاید صفحه ای از کتابی را ورق بزنیم یا شاید به نزدیکترین دوست زیر گورمان سری بزنیم.که زنده یا مرده از او احوال پرسی می کنیم.این مسأله گاهن هم تلفنی صورت می پذیرد و یا با sms مثلن حال دوستمان که ms دارد را می پرسیم . درد داری؟هفته ای یکی دو آمپولتو زدی؟لیلات خوبه. و او هم در کمال حماقت یا هر کمال دیگری مثل تعارف یا دروغ می نویسد که خوبم . ممنون . مچکر. اما پرسش ما نیز بر درد او می افزاید و درد نیمه مرده اش را زنده می کند.و بعد هم خبر از آینده ی خوبی به ما می دهد که قرار است مثلن اینقدر در فلان مسأله سود کند و عده ای هم به دنبال او یا امثال او با حرف و به اصطلاح نقد او را ضعیف جلوه می دهند . به دور از اینکه خودشان حتی یک لحظه یکی از دردهای مثل ms یا درد دیگری مثل فقر و گرسنگی را کشیده باشند.بعد این این sms بازی طولانی صبح که می شودباز هم می فهمیم که گرسنه ایم.بیماریم . در حال مرگیم و تاریخ مصرفمان از تاریخ انقائمان سبقت می گیرد .و تاریخ مصرفمان را برسنگ گورمان به شکل زیبایی حکاکی می کنند.تاریخ تولید و تاریخ انقضاء.پایان ما معلوم نیست.اما خوب بود هرکس پایان خودش را تایین می کرد و یا با اندیشه اش آینده اش را می نوشت و از خطر هیچ هراسی نداشت.شرم نداشت و محافظه کار نبود....

لااقل به خودمان دروغ نگوییم و هر کوفت و زهر ماری را به قورت خودمان ندهیم.باید بدانیم که می میریم شاید یک روز دیر تر اما با تفکر و یا تصادف . کدام بهتر است .آیا باید بی خطر باشیم تا مراسم تشییعمان شلوغ ترین مراسم شهرمان شود یا یا با تفکر و تاثیر گذاری خود دست به کاری مثل زندگی کردن بزنیم...زندگي كردن با تفكر...

مرگ

723 — Wed, 28 May 2008 07:38:18 GMT

........................ اردشير اسماعيلي ........................ چند روز گذشته و همه ساكت شدن .........هممون اينقدر زود فراموش مي شيم ................................................................................... .............................. مرگ ................................

عكس 5

723 — Wed, 09 Apr 2008 21:53:18 GMT

آغاز سال نو همراه با تشريفات خاص خود در دهدشت

عشق بدون شرح

عروسي پسر عمو جمال و تلاشهاي پسر عمو واحد در توزيع غذا براي ميهمانان

حرفي براي گفتن

ديدن خواب . . .

عكس هايي از شهر قديم دهدشت كه در حال مرمت و بازسازي است

البته با ملات سيمان امروزي؛از تيپ 2 تا تيپ 5

هر كي مي تونه به خير بگذرونه

گويند كار از محكم كاري عيب نخواهد كرد. شايد هم از ضعف گچ بوده است.